Claudia & Marie(40)

Marie is biostatisticus aan de KU Leuven, ik werk als projectmanager bij een farmaceutisch bedrijf in Leuven. We woonden vijf jaar in Nijmegen, maar toen Marie een vaste aanstelling kreeg aan de universiteit, besloten we de stap te wagen. We hadden één zorg: hoe zou België omgaan met ons regenbooggezin?

De zorgen bleken ongegrond. België was in 2003 het tweede land ter wereld dat het homohuwelijk legaliseerde. Ons Nederlandse huwelijk werd volledig erkend bij de inschrijving op de gemeente Leuven. Onze dochter Luna (4) staat op beide paspoorten als onze dochter — geen juridische complicaties. De ambtenaar op het gemeentehuis was zakelijk en vriendelijk.

Juridisch is de positie van LGBTQ+-gezinnen in België goed geregeld. De adoptiewetgeving is gelijk voor hetero- en homokoppels, en de erkenning van meemoederschap (co-ouderschap) is wettelijk verankerd. Mijn naam stond al op Luna's geboorteakte als meemoeder — dat werd in België zonder problemen overgenomen.

Leuven is een progressieve universiteitsstad. De KU Leuven heeft een actief diversiteitsbeleid, er zijn LGBTQ+-studentenverenigingen en de stad organiseert jaarlijks een Pride-evenement. In ons dagelijks leven merken we weinig tot geen discriminatie. Luna's school in Heverlee is divers en inclusief — ze heeft vriendinnetjes met twee mama's, twee papa's en elke andere samenstelling.

Het Groeipakket ontvangen we voor Luna: €170 per maand plus schooltoeslag. De aanvraag via Fons ging soepel — ze vroegen niet naar de gezinssamenstelling, alleen naar inkomensgegevens en het rijksregisternummer. De mutualiteit (CM Leuven) registreerde ons als gezin zonder enige complicatie.

Mijn advies aan LGBTQ+-koppels die naar België overwegen: het juridische kader is solide en vergelijkbaar met Nederland. De grote steden (Brussel, Antwerpen, Gent, Leuven) zijn open en inclusief. Neem wel je officiële documenten mee (huwelijksakte, geboorteakte met erkenning) en laat ze zo nodig apostilleren. De overgang was voor ons soepeler dan verwacht.