Linda(35)

Ik werkte acht jaar als IC-verpleegkundige in het HagaZiekenhuis in Den Haag. De werkdruk was enorm — onderbezetting, overwerk, en het gevoel dat je nooit genoeg deed. Na een burn-out in 2022 wist ik dat ik iets moest veranderen. Niet alleen van baan, maar van land. Een collega die naar Australië was verhuisd, vertelde me dat Nieuw-Zeeland schreeuwt om verpleegkundigen. Dat was het begin.

De eerste stap was registratie bij de Nursing Council of New Zealand (NCNZ). Als Nederlandse verpleegkundige met een HBO-V diploma moest ik een Competence Assessment Programme (CAP) doorlopen. Dat omvatte een beoordeling van mijn opleiding, werkervaring en een Engels taaltest (IELTS Academic met minimaal 7.0 op elk onderdeel). De hele procedure duurde vijf maanden en kostte rond de NZ$1.500 aan registratiekosten.

Zodra ik mijn NCNZ-registratie had, kon ik solliciteren. Het Dunedin Hospital had vacatures voor IC-verpleegkundigen en bood een Accredited Employer Work Visa aan. De immigratieprocedure was relatief snel — vier weken voor het visum, omdat zorgpersoneel op de Green List staat van INZ. De Green List betekent dat je sneller in aanmerking komt voor residence, soms al na twee jaar.

Dunedin is een kleine universiteitsstad aan de zuidoostkust van het Zuidereiland. Het is geen Auckland of Wellington — het is rustig, betaalbaar en omringd door spectaculaire natuur. De huur voor mijn tweekamerappartement in het centrum is NZ$380 per week, een fractie van de grote steden. Het ziekenhuis is op loopafstand. De stad heeft een Schotse sfeer, met stenen gebouwen en een actief studentenleven.

Het werken als verpleegkundige hier is een verademing. Het salaris is beter dan in Nederland — als IC-verpleegkundige verdien ik NZ$85.000-95.000 per jaar, plus weekendtoeslagen en nachtdiensten. Maar het grootste verschil is de waardering. De patiënt-verpleegkundige ratio is beter, er is tijd voor zorg, en mijn collega's zijn ongelooflijk ondersteunend. ACC dekt alle werkgerelateerde blessures, en het KiwiSaver-pensioen bouwt automatisch op.

Mijn tip voor Nederlandse verpleegkundigen: begin nu met je NCNZ-registratie, want het kost tijd. Zorg dat je IELTS-score op orde is — de 7.0 eis per onderdeel is streng maar haalbaar met goede voorbereiding. En overweeg een kleinere stad zoals Dunedin. De grote steden zijn duur en druk. Hier heb ik een beter salaris, een betaalbaar huis, de oceaan om de hoek en collega's die mijn naam kennen. Na twee jaar op de Green List vraag ik mijn residence aan — Nieuw-Zeeland voelt nu al als thuis.