Mark & Fleur(38)

Mark werkte als projectmanager bij een ingenieursbureau en ik als huisarts in Utrecht. We hadden een goed leven, maar we merkten dat de kinderen — Sem van 9 en Eva van 6 — steeds meer binnen zaten. De schermtijd nam toe, het buitenspelen nam af. We wilden een omgeving waar ze vrij konden opgroeien. Nieuw-Zeeland stond al jaren op onze wensenlijst.

Mark kreeg een baanaanbod van een bouwbedrijf in Wellington dat betrokken was bij de aardbevingsbestendige herbouw van de stad. Zijn werkgever regelde een Accredited Employer Work Visa voor het hele gezin. Ik moest als arts mijn registratie regelen bij de Medical Council of New Zealand (NZMC), wat een apart traject was — daarover later meer. Het gezinsvisum (partnership- en dependent child-visa) hing aan Marks werkvisum.

De kinderen inschrijven op een school was verrassend eenvoudig. Nieuw-Zeeland heeft het decile-systeem, waarbij scholen een score van 1 tot 10 krijgen op basis van de sociaaleconomische status van de wijk. We kozen een decile-8 school in Karori, een groene buitenwijk van Wellington. De school is gratis (state school) en de kwaliteit is uitstekend. Sem en Eva droegen op dag één al hun schooluniform.

Het wennen ging sneller dan verwacht. De Kiwi-cultuur is relaxed — schoenen uit op school, lunch is een boterham in een lunchbox, en de kinderen spelen na school buiten tot het donker is. De buitenschoolse opvang (after-school care) is betaalbaar en er zijn overal sportclubs. Eva doet nu netball en Sem zit op rugby — typisch Kiwi.

Wat ons verraste was hoe snel we een gemeenschap vonden. De school organiseert sausage sizzles en bake sales, de buren kwamen zich voorstellen met een taart, en er is een actieve Nederlandse gemeenschap in Wellington. Het Oranjefonds organiseert Koningsdag en Sinterklaas — de kinderen missen niets.

Financieel is het een aanpassing. De huren in Wellington zijn hoog (NZ$650-800 per week voor een gezinswoning) en de supermarkt is duurder dan in Nederland. Maar Mark verdient goed, we krijgen Working for Families Tax Credits (kinderbijslag), en de kwaliteit van leven is onbetaalbaar. We hebben na twee jaar ons Permanent Residence aangevraagd en we gaan niet meer terug.